آیا جداکننده های انگشت پا موثر هستند؟

هالوکس والگوس به انگشت شست پا اشاره دارد که به سمت خارج منحرف می شود و یک "بونیون" بیرون زده را تشکیل می دهد که معمولاً با علائمی مانند درد و تورم همراه است. این عارضه مخصوصاً در خانم‌ها شایع است، به‌ویژه آنهایی که اغلب کفش‌های پاشنه بلند یا کفش‌های باریک- می‌پوشند.

جداکننده های انگشت پا معمولا از موادی مانند سیلیکون یا پلاستیک ساخته می شوند. آنها سعی می کنند با اعمال نیروی خارجی انگشت شست پا را به حالت عادی خود برگردانند. برخی از دستگاه های اصلاحی برای استفاده در طول شب طراحی شده اند، در حالی که برخی دیگر می توانند در طول روز استفاده شوند.

هالوکس والگوس خفیف:برای هالوکس والگوس خفیف (زاویه والگوس کمتر از 20 درجه)، ارتز ممکن است اثری داشته باشد. پوشیدن طولانی مدت-می تواند از بدتر شدن علائم جلوگیری کرده و تا حدی درد را کاهش دهد.

هالوکس والگوس متوسط ​​یا شدید:برای هالوکس والگوس متوسط ​​یا شدید، اثر ارتز بسیار محدود است. این بدشکلی شامل تغییرات ساختاری در استخوان‌ها، مفاصل و رباط‌ها می‌شود، که دستیابی به "اصلاح" واقعی را به سادگی با اعمال نیروی خارجی دشوار می‌کند.

تسکین کوتاه‌مدت،-بی‌اثری طولانی‌مدت: برخی از مطالعات نشان می‌دهند که ارتزهای طولانی مدت ممکن است منجر به شل شدن بیشتر رباط‌های پا شود و در واقع هالوکس والگوس را بدتر کند.

ناتوانی در رفع مشکلات ساختاری: علت اصلی هالوکس والگوس حمایت ناکافی قوس و ضعف عضلات انگشت پا است. ارتز نمی تواند اساساً به این مسائل بپردازد.

راحتی پوشیدن ضعیف: بسیاری از ارتزها نیاز به استفاده طولانی مدت دارند، به خصوص در شب، که ممکن است باعث ناراحتی و حتی کیفیت خواب شود.

قیمت‌های متنوع، اثربخشی نامشخص: طیف گسترده‌ای از ارتزها با قیمت‌های متفاوت در بازار موجود است، اما تضمین اثربخشی آنها دشوار است. برخی از ارتزهای گران‌تر لزوماً مؤثرتر از موارد ارزان‌تر نیستند.

درمان محافظه کارانه

کفش‌های مناسب بپوشید: کفش‌هایی را انتخاب کنید که دارای پنجه گشاد و ساپورت خوب باشند. از کفش های پاشنه بلند یا{0}}پنجه باریک خودداری کنید.

تمرینات ماهیچه پا: تقویت عضلات پا از طریق یک سری تمرینات پا به بهبود حمایت قوس پا کمک می کند.

فیزیوتراپی

از طریق فیزیوتراپی مانند ماساژ و فیزیوتراپی درد و التهاب را تسکین دهید.

درمان جراحی
برای هالوکس والگوس شدید، به ویژه برای بیمارانی که راه رفتن و کیفیت زندگی آنها قبلاً تحت تأثیر قرار گرفته است، جراحی ممکن است مؤثرترین درمان باشد. جراحی های رایج شامل استئوتومی روسری و روش اصلاح شده مک براید است.